Antoinette Lohmann, viool
Rembrandt Frerichs, klavecimbel & orgel
Antoinette Lohmann en Rembrandt Frerichs vonden elkaar in een gedeelde liefde voor de muziek van het zeventiende-eeuwse Italië. De sonates van componisten als Dario Castello, Biagio Marini, Marco Uccellini en Giovanni Pandolfi Mealli vormen voor hen een onuitputtelijke bron van inspiratie: muziek vol contrasten, onverwachte wendingen, virtuositeit en verbeeldingskracht.
Voor Lohmann en Frerichs is dit repertoire een ware muzikale speeltuin. De harmonieën laten zich op verschillende manieren kleuren, de basso continuo-partijen bieden ruimte voor eigen invulling ende muziek nodigt uit tot een voortdurende dialoog. Tijdens repetities gaan zij op zoek naar de gekruide ingrediënten die verborgen liggen in de partituren en verkennen ze de verschillende richtingen die een stuk op kan gaan.
Wat Frerichs zo aanspreekt in Lohmanns spel? “Concerten met haar zijn nooit saai.” Haar viool klinkt volgens hem “soms als een snelle Ferrari en soms als een klagende kleuter.” Juist die combinatie van vuur, expressie en spontaniteit maakt hun samenwerking zo bijzonder. Tijdens concerten ontstaan regelmatig nieuwe vondsten en onverwachte afslagen, momenten waarop beide musici elkaaruitdagen verder te kijken dan wat er op papier staat.
Lohmann geldt internationaal als een van de meest vooraanstaande specialisten op het gebied van de zeventiende-eeuwse uitvoeringspraktijk. Frerichs verwierf naam als improvisator, componist enmusicus die moeiteloos bruggen slaat tussen verschillende muzikale werelden. Zoals musici dat vierhonderd jaar geleden ook moeten hebben gedaan, zoeken zij in iedere uitvoering opnieuw naar wat de muziek op dat moment te vertellen heeft. “Het onbekende kun je niet repeteren.”
